Í sumum löndum eða borgum með vel-þróaðar gasleiðslur, þegar hugað er að gasrafallasettum fyrir vara- eða frumafl, þarf auk upphafskaupakostnaðar einnig að huga að langtíma rekstrarkostnaði. Í atburðarásum eins og atvinnuhúsnæði og verksmiðjubyggingum þurfa gasrafstöðvar oft að byrja og stoppa. Að skilja rekstrarkostnað getur hjálpað þér að stjórna og skipuleggja kostnað betur. Í dag munum við kanna helstu þætti rekstrarkostnaðar gasrafalla frá hagnýtu sjónarhorni til að hjálpa okkur að skilja þennan kostnað.
Fyrst og fremst er eldsneytiskostnaður, sem stendur fyrir stærstum hluta rekstrarkostnaðar gasframleiðenda. Gasframleiðendur reiða sig á eldsneyti eins og jarðgas, fljótandi jarðolíugas eða lífgas til orkuframleiðslu. Eldsneytisnotkun ræður þessum kostnaði beint, sem gerir hann að nauðsynlegum kostnaði sem hægt er að reikna út frá eldsneytisverði á staðnum. Í öðru lagi er viðhaldskostnaður. Þó að einfaldi-tímakostnaðurinn sé kannski ekki hár getur hann aukist með tímanum. Gasrafallasett krefjast reglubundins viðhalds, þar með talið að skipta um vélarolíu, olíusíu og loftsíu, svo og skoðanir á gaslínuþéttingum, neistakertum og öðrum rekstrarhlutum. Þessar rekstrarvörur kosta peninga. Ef íhlutur bilar, eins og skemmdur örvunarjafnari eða slitnar legur í vél, getur kostnaður við viðgerð eða endurnýjun verið enn hærri. Ekki ætti að spara á reglulegum viðhaldskostnaði, svo við verðum að fylgja nákvæmlega rekstrarreglum til að lágmarka viðgerðarkostnað sem stafar af óviðeigandi notkun.
Svo er það launakostnaður. Til að tryggja að hægt sé að ræsa gasrafallasett þegar í stað meðan á rafmagnsleysi stendur, úthluta staðir eins og verslunarmiðstöðvar og sjúkrahús vanalega sérhæft starfsfólk til að sinna reglulegu viðhaldi og öðrum skyldum. Þessir starfsmenn fá föst dagvinnulaun. Að sjálfsögðu fer sértækt fyrirkomulag á þessari vinnu eftir reglum notandans. Svo er það spurningin um aukavatn og rafmagn. Þó að kostnaðurinn sé tiltölulega lítill, þá ætti ekki að líta framhjá honum. Gas-rafallasett þurfa kælikerfi meðan á notkun stendur, sem eyðir litlu magni af kranavatni eða kælivökva. Venjulegt viðhald, svo sem að þrífa íhluti og vélaherbergi, krefst einnig vatns. Jafnframt eyðir aukabúnaður eins og stjórnbox rafallsins og lýsing lítið magn af rafmagni. Hægt er að reikna út þennan kostnað miðað við staðbundið vatns- og rafmagnsverð.
Að lokum er það slitið á einingunni sjálfri. Sem búnaður verða gas-knúnir rafalar fyrir ákveðnu sliti með tímanum, sem er falinn kostnaður. Gas-rafallar hafa almennt endingartíma upp á 8-10 ár. Upphaflegur afskriftakostnaður er kannski ekki hár, en þegar þeir eldast leiðir niðurbrot íhluta til minni eldsneytisnýtingar og aukinnar bilanatíðni, sem óbeint hækkar eldsneytis- og viðhaldskostnað. Þessi faldi kostnaður verður einnig að taka með í rekstrarkostnað til að meta að fullu -efnahagslega hagkvæmni gasknúins rafala til lengri tíma litið.
Það er það eina sem mér dettur í hug varðandi kostnaðinn sem tengist-gasknúnum rafala. Persónulega tel ég að svo framarlega sem notkunarleiðbeiningum og rekstrarreglum sé fylgt nákvæmlega sé hægt að stýra einhverjum kostnaði. Heldurðu að ég hafi flokkað þennan hluta útreikningsins rétt?
